Ionesque

Verlofperiodes zijn er eigenlijk om ongeneerd niks te doen, het gras te zien groeien, en de zon voelen passeren.
… maar als West-Vlaming kom je nu eenmaal niet elke dag in (Nederlands) Limburg, en daarom werd er al eens een toertje gedaan. Daaruit: de toppertjes!

1/ Fietsroutes
3 fietstochtjes gedaan, iedere keer vanuit Reuver.
Op zaterdag knooppunten 03, 99 (reuver), 72 (belfeld), 69 (tegelen), 05 (steyl), overzet baarlo, 04, 58 (baarlo), 54, 53 (kessel), overzet kessel, en zo terug bij 03.
In het Reuverse VVV-kantoor hadden ze verteld dat Steyl de moeite waard was. Ik ben er geweest, en eerlijk gezegd: Die kloosters vielen tegen. Voor een stuk lag dat aan het feit dat projectontwikkelaars blijkbaar een voet tussen de juiste deur kregen, maar voornamelijk aan het het feit dat alles vrij gesloten was. Je kon wel vermoeden dat er achter de hoge muren mooie tuinen zaten… maar die waren blijkbaar niet toegankelijk (om ik moet ergens een poortje gemist hebben).
… maar dat was allemaal niet zo erg, want de weg daarnaartoe was al vrij bevredigend geweest. Dat fietsroutenetwerk stuurt je langs een hoop schone landschappen. Opvallend veel boomgaarden, weiden met paarden (soms ook koeien), naaldboombossen (die geur!, die geur!), de bronsgroene loofboomvarianten… en de Maas natuurlijk. Dat allemaal in een lekker glooiend landschap.

Op dinsdag ging het van Reuver via de grensovergang De Witte Steen (Weissen Stein) door natuurgebied Brachter Wald naar Brüggen. In het dat ‘woud’ was ik efkes de weg kwijt maar toen zat er daar gelukkig een oud ventje op z’n tanden te sjieken… dienen mens verstond ook nog waar ik naartoe wilde, zette zijn klak eens recht, en wees toen naar rechts met de woorden “immer gerade aus” (’t was waar). Brüggen heeft een – niet zo indrukwekkende – burg die nogal wat (gepensioneerde) bezoekers trekt… maar de Schwalm (met schoon oevers), en een deftig kreemkot (om de rit toch de moeite waard te maken)

Woensdag was het de bedoeling om via de LF3-route tot Roermond te rijden (schoon centrum, en ze hebben er ook kreem)… maar daar aangekomen ben ik via de LF5 toch maar doorgereden naar Thorn (zie hieronder). Onderweg sterren voor het landschap, Wessem en Asselt (ook hieronder). Op de terugweg ging het gewoon rechtdoor langs de Napoleonsweg (een soort van provinciebaan).

2/ Thorn
Ik had vooraf al wat mensen horen vertellen over dit ‘witte dorp’… maar wilde toch wel eens zien of dat gestoef allemaal wel waar was.
En ja, ‘t is waar.
In het historische centrum van Thorn zijn alle gevels inderdaad gewit, maar het verschil wordt gemaakt  door de steegjes, pleintjes… en de straatkeien. Keien, ja, keien. Alsof ze die gewoon uit de maas geschept hebben en dan over de straten strooiden. Als gevolg daarvan: de Ionesque-tip voor Thorn: stevige schoenen.
+ buiten het centrum staat ook een schone wegwijzer.

3/ Asselt
Asselt ligt tegen de grens van Swalmen en Roermond, maar voor, langs de maas. De kern van het dorpje is opvallend groen. Gebouwen groen en water lijken in de perfecte verhouding te zijn uitgestrooid.
Een ideale locatie voor een picknick-stop.

4/ Maastricht + Snow World (Landgraaf)
Omdat Maastricht net iets te ver was om per fiets te doen… enter de trein. Net als bij ons zijn niet alle Nederlandse stations van loketten voorzien, maar een ticketje op de trein kopen is dan weer niet mogelijk (ik wist dat niet, nu wel, het heeft me een vertraging van 30min gekost). 17 mei is blijkbaar een soort Maastrichtse feestdag. Niet alleen was er een kermis, er was ook een soort van historische optocht, een wandeltocht… en de Romeinen waren geland.
Ik heb me er niet veel van aangetrokken. Broer K. zou in de loop van de namiddag achterkomen, om samen te gaan snowboarden in Landgraaf… dus was er niet zoveel tijd. Net genoeg om het gemakske iets te eten bij Zondag (doen!) en het Bonnefantenmuseum te bezoeken (met het gebouw en de postkaartjes in de museumshop als hoogtepunt).

Dat snowboarden dan. Ons K. mag het dan al redelijk kunnen, voor mij blijft het een soort van bowlen (zie hieronder)… Ik ben elke keer levend en lachend vanonder aan de piste geraakt… maar onderweg werd de sneeuw toch wel meerdere keren van dichtbij bekeken
Ik ben er ook ergens een handschoen verloren. (zie de weeshandschoen bij de foto’s)
In de auto (en eigenlijk ook al op de piste) bleek trouwens dat wij echt talent hebben om schaamtelijk mee te zingen met passerende muziek… allez, elke keer die 2 zinnen die we kennen dan.

5/ Familie-bowlen
Niet echt streekgebonden, maar wel leutig. Wij zijn niet echt een familie van bowlers, winnen of strikes smijten gebeurt niet op basis van talent of kunde, neen, wij smijten zo ongeveer in de goede richting, soms levert dat iets op, soms ook niet.
Het helpt waarschijnlijk ook dat niemand met een ik-wil-winnen-gedacht speelt. Elk heeft z’n eigen manier van smijten of rollen. Achterwaarts werpen bleek redelijk doeltreffend, de pijltjesprocessie dan weer wisselvallig… maar ook als een bal in de goot komt mag er ge-high-5-d worden (al dan niet met bijhorend dansje).