Ionesque

Omgeving Romeinse Steenweg:

Zijdezachte zomerteint, heuvels rond Rome, koffie met smaak
Toscane uit een tube, heizelpaleizen, bekertje bier
De blik, het gevoel, reclame die werkt.

De net niet koffienippende vrouw op de affiche-met-stadsplan-op-de-keerzijde kijkt met een tot meegenieten aanzettende blik naar de voorbij slenterende massa in festivaluniform. Ik bekijk mijn ticket. Nergens staat “In Jeans” als dresscode vermeld, toch is het de overheersende outfit. Hier loopt dan ook niet de kleurrijke jeugd met vriendschapsbandje en wekelijks wijzigende beltoon. Hier loopt de jeugd van de jaren tachtig. De zwarte t-shirt generatie. De generatie die de economische crisissen van de jaren 70 moest verwerken. De generatie van een pril Torhout/Werchter. De U2-generatie. (genoeg bombast?)

Misschien biecht ik maar meteen op dat ik niet de grote U2-fan ben. Ja, ik ken de hits en ook wel enkele minder bekende nummers, maar ze zijn geen kind aan huis in mij cd-speler. Ik herken Bono niet in de supermarkt, ik weet niet wat er onder het mutsje van The Edge zit en voor de namen van de drummer en de bassist heb ik een cd-boekje nodig (ik typ over: Adam Clayton: Bass Guitar / Larry Mullen: Drums and Percussion).

Of het nu met passie of respect is, iedereen komt voor de muziek (veronderstel ik). Om er zo comfortabel mogelijk van te genieten – en om niet dood te gaan van honger, dorst of kou – zijn er kraampkes met nat en droog en band-aid(?) t-shirt-verkoop.
Iedereen komt voor U2 (stel ik vast). Met passie of respect, maar enkel (ik veralgemeen) voor U2. The Thrills hadden evengoed naast de ‘net niet koffienippende vrouw’ op een terras in Rome kunnen gaan zitten, of van het schoon weer gebruik maken om het gras in hun hof eindelijk eens af te rijden. Dit is een tuinfeest waar het geluid van de bijgesleurde tv uit staat.
2de opwarmer Snow Patrol lijkt hetzelfde lot te moeten ondergaan, maar slaagt er na een halfuur toch in om verdeeldheid te zaaien in de wall of sound van het publiek. Een publiek dat op temperatuur begint te komen en in de pauze voor ‘ze’ komen zijn wave-skills uitstalt. Populisme kan soms schoon zijn! (wachtmuziek: onder andere Good Vibrations van The Beach Boys)

En U2’s vibrations zijn good. Schoon licht, indrukwekkend beeld en mmmuziek. Van wervelende Vertigo-start naar een uitbundig Vertigo-slot.
Ergens in de tweede helft kwam ook Bono-de-wereldverbeteraar langs. Gebruikt hij zijn derdewereldwerk doelmatig als promo voor de band? Misschien de ene keer wel en de andere keer niet. Aangezien het soms van misschien een vermoeden verzekerd zal er altijd wel wat rook rond zijn vuur hangen. Het is wel een feit dat hij als media-knuffel een onderwerp met de uitstraling van een archiefdoos in het nieuws en de media krijgt. 

Setlist: favorieten

01. Vertigo 
02. Until The End Of The World 
03. Cry / The Electric Co. 
04. Elevation 
05. New Year’s Day 
06. Beautiful Day 
07. City Of Blinding Lights 
08. Miracle Drug 
09. Sometimes You Can’t Make It On Your Own 
10. Love And Peace Or Else 
11. Sunday Bloody Sunday 
12. Bullet The Blue Sky 
13. Running To Stand Still 
14. Human Rights Video 
15. Pride (In The Name Of Love) 
16. Where The Streets Have No Name 
17. One  
-
18. Zoo Station
19. The Fly 
20. Mysterious Ways  
-
21. All Because Of You 
22. Yahweh 
23. Vertigo

Bij de uitvaartmuziekskes is Kraftwerk (mijn Kraftwerk) ook efkes te horen, het loklied van de Autobahn?

Via Roma… op naar Werchter