Ionesque

Was jij geschapen, naar een zomerdag?
Je verblindt mij meer, en weest zelf zo zacht
Noorderwind knecht, kult de zoete meidag
Maar ‘t vurig licht, verliest al snel haar kracht

Wel eens te heet, hemelstralen schijnen
En al te vaak, zien wij haar baken niet
Ieder feest, hoe helder kan verdwijnen
In ‘t grillig pad, zoals zij het voorziet

Maar jouw eeuwige zomer zal niet gaan
Ja jij behoudt, het schone dat je draagt
Het duister wijkt, de dood heeft geen bestaan
Steeds weer opnieuw, als tijd in je vervaagt

zolang je ademt, of je oog aanschouwt
zolang dit leeft, en leven geeft, aan jou.