Ionesque

Ik geloof er in. Ik geloof in een propere tour. Ik weet dat het onwaarschijnlijk is, maar als mijn mémé in god mag geloven, dan mag ik in een propere tour geloven. Jaank!.
Het lijkt een menselijke toer te zijn, de toprenners tellen hun verliezen om beurten in minuten. Als een renner gisteren diep ging, moet hij daar vandaag een tol voor betalen. Een lagere snelheid en een aanhoudende stoelendans in de top van de klassering is er het gevolg van. En ik zie het graag, ik hou ervan… met blinkende ogen – of, neen, geen blinkende ogen, wel meetrappende benen.

Vooral als er bergen overwonnen moeten worden, dan duw ik al eens mee, en dan gaan we voor de bolletjestrui, de trui der truien, de hoogst haalbare, Hem! Dan rijden we in een loodzware hitte, door bergmassieven die als steengrill fungeren, over Zoetemelk-asfalt en door geluidsmuren. Tientallen bidons water worden over het hoofd gekieperd, bijna onmiddellijk verdampt het, en het weinige water dat je kin haalt drupt fotogeniek – want met zweet vermengt en daardoor minder vloeibaar – hun hemel tegemoet, sommigen halen het fietskader, en rollen daar wat verder, alsof ze terug je drinkbus willen halen. Ook water heeft zijn geverssoort, de vloeibare ‘dommestiek’.

Maar de heroïek van bergritten dus, het is heerlijk om vanuit je zetel de renners te zien afzien, om bij de bevoorrading in de keuken te gaan kijken, en terug te komen met een banaan, of een rijsttaartje, of wat sinaasappels, of een literfles water, of gewoon prince-koeken (met chocolade – en bemerk het meervoud).

De tour gaat morgen zijn derde week in. Een veelbelovende week. Was deze week een potje confituur, dan hadden de marketingboys (en girls) er ‘extra’ op geplakt (om eens retro te doen).