Ionesque

Maar Jozef toch!

Enkele tv-seizoenen geleden was het dé kreet van een rijschool-realityreeks (voor de aliteratieliefhebbers). Ik was gefascineerd, meer zelfs, na de uitzendingen was ik er van overtuigd dat autorijden helemaal niet zo moeilijk was als het door de ‘gelijktijdige ontkoppelings- en  gaspedaalbeweging’-uitleg altijd geleken had, meer zelfs… plots bleek dat die twee zelfs niets tegelijkertijd moesten hebben… (en zeggen dat ik toen al enkele jaren een rijbewijs had, als ze dat meteen zo simpel hadden uitgelegd was ik hoogstwaarschijnlijk geen 4 keer moeten terugkeren voor het praktische deel)

…maar ik wijk af, want die Jozef van hierboven, die werd de fijne knepen van het autorijden door zijn pa bijgebracht.
Gisterenavond zag ik zo’n pa-met-dochter-vereniging het parkeren inoefenen in een ‘heerlijk’ druk – en smal – straatje (inclusief rij wachtende auto’s op de achterbumper). Het kind beleefde waarschijnlijk haar persoonlijke hel op aarde (het regende ook nog eens, en avonden hebben hier de gewoonte donker te zijn… u maakt de som wel).
De parkeerplaats was nochtans groot genoeg voor het 205-je hoor, maar toch, maar toch…
slaagde ze erin de massieve BMW-jeep op de achterliggende parkeerplaats te rammen. Wat volgde maakte mijn dag helemaal…

De Pa keek zijn dochter even aan (in stilte), keek vervolgens recht voor zich uit (nog steeds in stilte, maar ook in slow motion, en met een soort van moedeloosheid in de ogen), en begroef zijn hoofd tenslotte in zijn handen.
(ik besloot wijselijk niet te applaudisseren)